Umro sam zajedno…” Život legendarnog reditelja obeležile tragedije: “Nakon njihove smrti počela je samoća

Velikan jugoslovenske kinematografije, Đorđe Kadijević, umro je u 94. godini u Beogradu.

On je iza sebe ostavio neizbrisiv trag i brojna dela, a tokom života se susreo sa brojim izazovima.

Đorđe Kadijević je pre nekoliko godina, govorio o tragediji koja ga je zadesila i gubitku ćerke Jelene i supruge Danice.

– Moja ćerka je umrla od šećerne bolesti u 24. godini, a šest godina kasnije još strašnija bolest napala je moju ženu. Gubitak ćerke i žene označio je početak samoće, koja je nepodnošljiva. Moj sin se u međuvremenu oženio, odselio, osnovao svoju porodicu, i on, naravno, brine o meni. Ponosan sam na njega, on je moj kolega, profesor univerziteta, doktor nauka, šef katedre. Ali, ja sam umro zajedno sa mojom ćerkom i ženom. Već dvadesetak godina sebe ne računam u žive. Ne mogu biti srećan, niti se bilo čemu iskreno radovati. Niko ne može zameniti ono što je za mene bilo važnije od života. Ovo je simulacija života u stvarnosti, i ja na jedan mučan način trajem posle sebe- rekao je on tada za Blic.

Rođen je 6. novembra 1933. godine u Šibeniku. Diplomirao je istoriju umetnosti na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Beogradu, nakon čega je radio kao likovni i filmski kritičar, a potom se posvetio režiji i scenaristici.

Filmsku karijeru započeo je šezdesetih godina prošlog veka, a široku afirmaciju stekao je filmovima koji su pomerali granice tadašnje jugoslovenske kinematografije. Njegovo najpoznatije ostvarenje je kultni horor „Leptirica“ iz 1973. godine, snimljen po pripoveci Milovana Glišića „Posle devedeset godina“. Film se smatra prvim domaćim horor ostvarenjem i decenijama uživa kultni status među publikom.

Među njegovim najznačajnijim filmovima nalaze se i „Praznik“, „Pohod“, „Darovi moje rođake Marije“, „Vuk Karadžić“, kao i brojne televizijske drame i serije koje su ostavile dubok trag u domaćoj produkciji.

Kadijević je bio autor i televizijske serije „Vuk Karadžić“, jednog od najznačajnijih istorijskih televizijskih projekata u Srbiji, kao i niza dokumentarnih i igranih ostvarenja inspirisanih nacionalnom istorijom, umetnošću i književnošću.

Pored filmskog rada, bio je cenjeni istoričar umetnosti, esejista i likovni kritičar. Objavio je veliki broj stručnih i publicističkih tekstova o filmu, slikarstvu i estetici, a tokom karijere bio je dobitnik brojnih domaćih priznanja za doprinos filmskoj umetnosti i kulturi.

Njegov autorski rukopis odlikovali su snažna vizuelnost, filozofski pristup, oslanjanje na folklor, mitologiju i istorijske teme, zbog čega je zauzeo posebno mesto među autorima jugoslovenskog i srpskog filma.

Vest o njegovoj smrti objavila je Jugoslovenska kinoteka, odajući počast autoru koji je svojim stvaralaštvom obeležio više od šest decenija domaće kinematografije.

(Telegraf.rs/Blic)